Również na temat

Twierdza Kayseri zbudowana jest głównie z czarnego bazaltu wulkanicznego, wydobywanego na zboczach wulkanu Erciyes. To właśnie ten materiał nadaje twierdzy charakterystyczny, ponury i monumentalny wygląd. Jest to jedna z nielicznych dużych twierdz w Turcji, w całości wzniesiona z tego rodzaju kamienia.

Historia fortyfikacji sięga czasów Cesarstwa Rzymskiego — pierwsze wzmianki pochodzą z okresu panowania cesarza Gordiana III (238–244 r.). W VI wieku Justynian I przebudował i zmniejszył obwód fortyfikacji. Kluczowa przebudowa, która nadała im obecny wygląd, została przeprowadzona w 1224 roku przez sułtana seldżuckiego Alaeddina Keikubada I. Później twierdzą w posiadaniu byli Karamandydzi i Osmanie.

Kale Camii — niewielki meczet położony na terenie dziedzińca twierdzy, wzniesiony za panowania sułtana Mehmeda II Zdobywcy w XV wieku. Stanowi on przykład wczesnoosmańskiego stylu prowincjonalnego. Meczet jest nadal czynny i do dziś służy zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Turyści powinni przestrzegać obowiązujących zasad zwiedzania: zachowywać ciszę, nosić odpowiedni strój i zdjąć obuwie.

Po renowacji przeprowadzonej na początku lat 2010. dziedziniec twierdzy został udostępniony jako przestrzeń publiczna. Wstęp na teren obiektu jest zazwyczaj bezpłatny. Przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne informacje na oficjalnej stronie turystycznej prowincji, ponieważ warunki mogą ulec zmianie.

Na obwodzie wewnętrznej cytadeli znajduje się 18–19 prostokątnych wież. Sama cytadela ma wydłużony plan: około 800 metrów z północy na południe i około 200 metrów ze wschodu na zachód. Zewnętrzny pas umocnień zachował się do naszych czasów jedynie fragmentarycznie — jego większa część została rozebrana podczas rozbudowy miasta w XIX–XX wieku.

Wewnątrz twierdzy znajduje się marmurowy napis z 1224 roku, upamiętniający zakończenie przebudowy za panowania Alaeddina Keikubada I. Jest to jeden z najważniejszych dokumentów epigraficznych potwierdzających szeroko zakrojony program seldżucki mający na celu umocnienie miast anatolijskich — równolegle podobne prace prowadzono w Konya, Sivas i innych ośrodkach.

W bezpośrednim sąsiedztwie twierdzy Kayseri znajduje się XIII-wieczny kompleks seldżucki Hunat Hatun, składający się z meczetu, medresy, hanaki i łaźni. W pobliżu znajduje się zadaszony Wielki Bazar. Dzielnica ta jest uważana za jedną z najbardziej bogatych w Turcji pod względem dziedzictwa historycznego Seldżuków. Na zwiedzanie wszystkich tych miejsc warto przeznaczyć co najmniej 2,5–3 godziny.

Tak. Przez kilka stuleci, a szczególnie intensywnie w XIX wieku, wewnętrzny dziedziniec twierdzy służył jako dzielnica mieszkalna: według różnych danych mieszkało tam nawet 600 rodzin. W XX wieku budynki stopniowo opuszczano, a na początku XXI wieku przeprowadzono kompleksową renowację. Obecnie na dziedzińcu działają sklepiki, kawiarnie i galerie rzemieślników.

Najlepszy okres to późna wiosna (kwiecień–maj) i wczesna jesień (wrzesień–październik). Latem jest gorąco i sucho, bazaltowe ściany mocno się nagrzewają, a cienia prawie nie ma. Zimą w Kayseri jest zimno i często leży śnieg — w pobliżu znajduje się ośrodek narciarski Erciyes. Do spokojnego spaceru po twierdzy i okolicy najlepiej nadają się wiosna i jesień.

Po renowacji dziedziniec twierdzy został zaadaptowany na miejską przestrzeń publiczną i jest ogólnie dostępny. Jednak wewnątrz występują nierówności nawierzchni, a schody prowadzące na mury są strome. Osoby o ograniczonej sprawności ruchowej oraz małe dzieci powinny wziąć to pod uwagę podczas planowania trasy. Konieczne jest założenie wygodnego obuwia z antypoślizgową podeszwą.

Najlepszą porą na robienie zdjęć jest wczesny poranek, kiedy światło padające z boku dobrze uwydatnia fakturę ciemnego bazaltu na wschodnich ścianach, albo wieczór, kiedy twierdza jest oświetlona. Przy pochmurnej pogodzie, bez kontrastowego oświetlenia, ściany wyglądają płasko i tracą wyrazistość.

Zdecydujcie się na datę wyjazdu z wyprzedzeniem: najlepszy okres to późna wiosna i wczesna jesień. Pamiętaj, że twierdza znajduje się w historycznym centrum Kayseri, w pobliżu kompleksu Hunat Hatun i Wielkiego Bazaru — warto połączyć je w jedną trasę. Na zwiedzanie samej twierdzy zarezerwuj 1–1,5 godziny, tyle samo na sąsiednie atrakcje.

Jeśli podróżujesz samolotem, przyleć na lotnisko Kayseri Erkilet (ASR) — znajduje się ono 7 km od centrum miasta. Stamtąd do twierdzy można dojechać tramwajem Kayseray lub autobusem. Z innych miast Turcji do Kayseri kursują pociągi dużych prędkości YHT oraz autobusy. W obrębie miasta najwygodniej jest korzystać z tramwaju: przystanek Cumhuriyet Meydanı znajduje się dwie minuty spacerem od murów twierdzy.

Załóż wygodne buty z antypoślizgową podeszwą: wewnątrz twierdzy podłoże jest nierówne, a schody prowadzące na mury są strome. Jeśli planujesz wejść do meczetu Kale Camii, weź ze sobą chustkę i przygotuj się na zdjęcie butów. W gorącym sezonie zaopatrz się w wodę — w twierdzy jest mało cienia, a bazaltowe mury bardzo się nagrzewają.

Zacznij od południowej i wschodniej bramy, gdzie zachowały się fragmenty seldżuckich rzeźb i inskrypcji. Przejdź wzdłuż obwodu, mijając 18 prostokątnych wież, zwracając uwagę na mur z ciemnego bazaltu z charakterystycznymi seldżuckimi „jaskółczymi ogonami”. Znajdź marmurowy napis z 1224 roku — jeden z głównych dokumentów epigraficznych twierdzy. Zajrzyj do meczetu Kale Camii i obejrzyj dziedziniec z ławkami oraz galeriami rzemieślników.

Po zwiedzeniu twierdzy udaj się do sąsiedniego kompleksu Hunat Hatun — meczetu, medresy, chanaku i łaźni z XIII wieku. Następnie odwiedź Wielki Bazar, gdzie można znaleźć lokalne wyroby tekstylne i metalowe wykonane przez rzemieślników. Cała dzielnica jest strefą wyłączoną z ruchu kołowego: odległości między poszczególnymi obiektami są minimalne, więc nie ma potrzeby korzystania z transportu publicznego.

Aby uzyskać najlepsze zdjęcia, warto przyjść rano — wschodnie mury są wtedy dobrze oświetlone światłem bocznym, które uwydatnia fakturę bazaltu. Wieczorem twierdza jest oświetlona sztucznym światłem, co również daje ciekawy efekt. Należy unikać robienia zdjęć przy pochmurnej pogodzie: bez kontrastowego oświetlenia ciemny kamień traci swoją wyrazistość.